Copenhagen Fashion Week 10-14 feb

• Super ontvangst op het vliegveld. Gelijk voorzien van alle info.
• Een fashionable upgrate in ons hotel. En wat een heerlijk bed hebben ze daar. http://www.admiralhotel.dk
• Trade Fair Gallery = mooie fashion. Het bruist van de fashion en iedereen straalt dit ook uit. Mooie mensen met stoere en schitterende schoenen.
• Trade Fair Terminal -2. Gratis entree met je skateboard, veel mannen die toen ze nog jong waren en geen buikje hadden dachten dat ze bij de underground hoorden.
• Trade Fair CPH Vision. Zoeken met een breinaald in de modeberg naar verantwoorde mode.
• Wat was het koud, maar gelukkig hebben ze in CPH fietsende expresso bars.
• Shoppen leuker is als het in een andere valuta is.
•  Eva Kruse CEO Danisch Fashion Institute:  "I encourage everyone to explore the many shops that promote sustainable fashion in the green walk."  Kermit de Kikker is groen. Het merendeel van de shops op de greenwalk weten niet eens wat verantwoorde mode is.  Een tegenvaller.
• Het leuke is dat heel CPH meedoet aan de Fashion Week. 
• Fashion tastes better with chocolate. Yep, we know. Wat een heerlijke chocolade in CPH.

Leuk stuk in de Trouw

Lynsey heeft afgelopen week een mooi stuk geschreven voor de Trouw. Het klopt dat een groot deel van de consumenten nog niet bezig is met verantwoorde mode.  Als ik vertel tijdens de Amsterdam Fashion Week dat ik in de verantwoorde mode zit, wordt er toch nog altijd een beetje raar gekeken. MMMM ze ziet er niet uit als een geitenwollensok die nooit haar benen scheert en niet geniet van het leven. Want dat is helaas nog steeds de eerste gedachten die de meeste mensen hebben. Als ik vertel dat ik in de mode zit waar een mooi verhaal achter zit zijn mensen wel geïnteresseerd. Verantwoord is nog steeds niet sexy, en dat moet veranderen.  

kleine bedrijven heven het goede voorbeeld

Als het gaat om duurzame mode, geven kleine bedrijven het goede voorbeeld. Dat concludeerde consumentenorganisatie Goede Waar & Co onlangs bij de publicatie van de Kledingchecker 2009. Het onderzoek naar de milieuvriendelijke, eerlijke productie van kleding laat zien dat kleine labels de koplopers vormen. Winkelketens en internationale modemerken laten het wat betreft duurzaamheid afweten.

De oproep van Goede Waar & Co sluit aan bij een recente reeks noodkreten, pleidooien en manifesten. Zo vraagt Albert Heijn om duurzaamheidswetgeving, omdat de supermarktsector er zelf niet in slaagt het marktaandeel van biovoeding te vergroten. En geloofsgemeenschappen tonen een verantwoordelijkheid in de klimaatkwestie. 

De consument heeft ook een verantwoordelijkheid

Opvallend is dat in deze (en andere) oproepen met geen woord wordt gerept over de verantwoordelijkheid van de consument. Vooral op het gebied van mode is dat raar. Want niet alleen dankzij de Kledingchecker, maar ook met behulp van keurmerken zoals van Max Havelaar en Made-By, kunnen we wel degelijk kiezen voor een groene garderobe. Er is geen excuus om rond te lopen in een jeans vol milieubelastende verfstoffen of een cardigan die met kinderhandjes is gemaakt.

stoffig imago

Waarom is duurzame mode dan nog steeds niet meer dan een niche, zoals de Kledingchecker en de januari-editie van de Amsterdam International Fashion Week (waar geen enkele eco couture te zien is) weer eens bewijzen? Dat ligt natuurlijk niet alleen maar aan het gebrek aan morele appels op de consument, of aan het geringe aanbod aan eerlijke kleding in de gemiddelde winkel(straat). De sector kampt ook met stoffig imago: ondanks alle zachte bamboe t-shirts en hippe hennepjurken wordt fair fashion nog steeds geassocieerd met prikkende hobbezaktruien en linnen tasjes met activistische slogans. Maar een veel belangrijkere belemmering voor de grootschalige groei van duurzame kleding zijn wij zelf.

Fair fashion confronteert ons namelijk met de uitwassen van ons kleedgedrag. We betalen zonder er bij stil te staan twee euro voor een duo-pak sportsokken uit China die we na drie keer wassen in de vuilnisbak gooien. En we graaien tijdens de opruiming vechtlustig in de bakken met afgeprijsde riemen en handtassen - ook al ligt onze kledingkast al vol met vergelijkbare prullaria en kunnen we tijdens stedentripjes naar Tokyo of Florence altijd wel voor een tientje een nep Louis Vuitton tas scoren.

duur betaald

De duurzame modesector, die beelden oproept van onderbetaalde fabrieksarbeiders die onder erbarmelijke werk- en leefomstandigheden ons zoveelste paar jeans produceren, laat zien hoe extreem en amoreel onze kledingconsumptie eigenlijk is geworden. We betalen zonder morren wanstaltige bedragen voor in China geproduceerde designer wear van Italiaanse modehuizen, maar doen verantwoorde mode (onterecht) af als te duur. En iedere zaterdagmiddag drommen we als onverbeterlijke koopverslaafden door de winkelstraten om niemendalletjes in te slaan bij de fast fashion-ketens die zelfs pubers met een karig beetje zakgeld in staat stellen om voortdurend volgens de laatste trends gekleed te gaan. Terwijl een groene garderobe juist vereist dat we bewust investeren in een beperkt aantal kwaliteitsstukken waar je gerust meerdere seizoenen mee voort kunt.

Eerlijke mode heeft met andere woorden een uiterst onaangename boodschap voor de gemiddelde modeconsument: het kopen van kleding moet anders én minder. En dat is een boodschap die wij als modeverslaafde koopjesjagers liever niet horen. Aan de winkels waar we ons geld naar toe brengen, stellen we dus ook geen vragen over de omstandigheden waaronder hun producten zijn gemaakt. We kopen er alleen maar de zoveelste must-have.

het begint bij transparantie

Het is zo bezien geen wonder dat in het grootste gedeelte van de mode-industrie geen verduurzaming plaatsvindt. Want waarom zou een bedrijf de productieketens transparant en duurzaam maken, als de consument er toch niet om vraagt? Wie de grote modemerken verwijt geen haast te maken met duurzaamheid, moet eigenlijk ook met een beschuldigende vinger naar de trendgevoelige consument wijzen. Want ook consumenten kunnen hun verantwoordelijkheid nemen in het ontwikkelen van een eerlijke, milieuvriendelijke kledingindustrie.

Lynsey Dubbeld
Filosoof, trendanalist en modejournalist.

People Tree
Vorig jaar kwamen we in London een nieuw label tegen People Tree. De filosofie van People Tree sluit perfect aan met die van watMooi. Voor ieder kledingstuk dat People Tree maakt heeft er ergens in de wereld een mooie verandering plaatsgevonden.

People Tree en de bekende actrices van Harry Potter, Emma Watson hebben samen een spannende collectie uitgebracht. Emma wilde dolgraag Fair Trade kleding ontwerpen voor jonge mensen. Met deze collectie wil Emma jonge mensen bewust maken van de arbeidsomstandigheden in de kledingindustrie. De collectie is niet alleen ontworpen van 100% biologisch en Fairtrade gecertificeerd katoen.  Het is ook gemaakt door kansarme in India, Bangladesh en Nepal. Door het handwerk dat zij verrichten zoals het borduren, breien en weven ontvangen zij een goed loon waardoor ze hun levenstandaard kunnen verbeteren.

 Emma Watson
"Ik denk dat jonge mensen, zoals ik, zich steeds meer bewust zijn van de humanitaire kwesties rond snelle mode en ze willen goede keuzes maken als ze mode kopen. Helaas zijn er nog niet veel verantwoorde modelabels. " Emma Watson"

shop nu: http://www.peta.nl

Is bont verantwoord en duurzaam?

Gisteren was er bij Editie.nl een item over de AIFW en het gebruik van bont. Ontwerpers als Django gebruiken bont in hun nieuwe collectie. Volgens de ontwerpers zijn er weinig alternatieven, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens. Als je kijkt naar de  collectie van Hemp Hoodlamb die door een geweldig procédé van PET flessen erin geslaagd zijn om dezelfde structuur en warmte te creëren als bont. Je moet natuurlijk al ontwerper wel durven en creatief zijn.  Ik denk dat je als beginnende ontwerper als Django juist een statement kunt maken door geen bont te gebruiken en te kiezen voor verantwoorde materialen.

Russia

Als je woont in diep Rusland waar het min 30 kan zijn en  je hert jaagt dan kan ik het begrijpen. Dan eet je het vlees en gebruik je de vacht om je warm te houden. Er worden dan ook geen chemicaliën of roze verstof aan het bont toegevoegd om het fashion uitstraling te geven. Dan is het een manier om te overleven. Dan dood je ook geen 100 herten alleen voor de huid, maar gebruik je wat je echt nodig hebt. Maar het percentage mensen dat zo leeft is heel klein.

Victoria Beckhem

Victoria zien we vaak in een bontjas lopen. Ik vind haar een ontzettend stoer wijf omdat zij ervoor uit durft te komen dat zij synthetisch bont draagt. Dit kan je deze week ook lezen in de Bea Monde. Ik geloof, net als Victoria en alle andere dat je  er fashionable uit kunt zien zonder bont te dragen.

foto van PETA

shop nu: http://www.watmooi.nl/shop/index.php?manufacturers_id=47

Libelle

Onze favoriete tuniek van Alchemist is deze week gebruikt in een reportage van de Libelle. Toen de tuniek binnenkwam waren we er al gelijk verliefd op. Door zijn neutrale kleur en mooie snit kan je hem eindeloos combineren. Zelf draag ik hem op een legging van Alchemist met kort laarsjes en Tamara draagt hem op een skinny jeans.

Liselotte van de Libelle heeft de tuniek gestyld voor een klassiek dagje op het platteland. Met een paar stoere bruine laarzen loop je zo de heuvels in en eindig je de dag op een landhuis met een high tea.